صبحی مبارک است نظر بر جمال دوست/ بر خوردن از درخت امید وصال دوست
درباره سایت
آخرین مطالب
- I'm going to stay here for a long time...: )
- این روزا حس میکنم که ریه هام، شیشه ی خالی عطرای توئه
- دیدیم منتظر بودی
- آدم یاد آدمی می افته که نیست
- بی نام، با نشان!
- سنگی که ترک های کوچیک تابستونش تو زمستون خردش میکنه
- نمیدونم چی بگم برای عنوان. واقعا نمیدونما
- صحبت های سرپایی
- لذا دارم عشق می کنم با زخم هام
- هر روز صورتش رو تو آیینه نگاه کنه و لحظه ای یادش نره
امکانات وب
یک عالمه حرف دارم برای زدن و حوصله ندارم که بخواهم بنویسم شان!
چند وقت پیش فرزانه دعوتمان کرد مهمانی خداحافظی. باید برایش هدیه ای می بردم. دارد می رود کانادا برای دکتری و ادامه تحصیل. دانشگاه خوبی هم
برچسب:
نویسنده: ستایش حکیمی
آنقدر شلوغ ام که هر دفعه می خواهم کاری را شروع کنم و یا تصمیم تازه ای بگیرم؛ باید اول از همه بنشینم یک گوشه و تمام زوایای فکر جدید را بنویسم... بالا و پایینش کنم. تا این کار را نکنم، انگار که همه چیزها پوچ و بی معنی باشد.
از راه ها و قدم ها می ترسم. انگار که پیرزنی چیزی... از رو به رو شدن با واقعیت بیشتر!
برچسب:
نویسنده: ستایش حکیمی
شاید یکی از دلایل راه به جایی نبردن ما همین باشد: در جستجوی خداوند با ذهنی نگران این جستجو...
برچسب:
نویسنده: ستایش حکیمی
زندگی,, که مسابقه نیست... بدوئید اما از دیدن مناظر اطراف غافل نمونید. از دیدن بزرگ شدن و پیر شدن ها کنارتان!
همه بَرده و مطیع معنای صلح ایم... اما به واقع اوقاتی سیراب و مشعوفیم که در جنگ، بُرده باشیم!
برچسب:
نویسنده: ستایش حکیمی
می نویسم! یک نوشته جدید زیر مجموعه همه شلوغی هایم و نمی دانم که چه باید بنویسم...
یک روزهایی دوستی داشتم به نام مائده. آنقدر خاطرش عزیز بود و فکر می کردیم دوستیم که اسمش را گذاشته بودیم فاطمه-مائده! و
برچسب:
نویسنده: ستایش حکیمی
به "بِسمِ اللهِ الرّحمنِ الرَّحیم".
+ همین که این جمله هست! همین که هست...
برچسب:
نویسنده: ستایش حکیمی
انگار که حتی خودم از خودم خجالت بکشم، نمی توانم بنویسم چقدر کم آورده ام... چقدر دلتنگم!
برچسب:
نویسنده: ستایش حکیمی